Wij hebben drie spaarrekeningen:
1 Daar staat het spaardeposito op
2 Pensioenspaarrekening
3 Bufferspaarrekening.
Op het spaardeposito krijgen wij 4,5% rente. Dat staat vast. Op de pensioenspaarrekening krijgenwij 2,5%.
En op de Buffer vanaf morgen 2,72%. Ik ben in het verleden al vaak van spaarbank veranderd. Om uiteenlopende redenen. Of de rente was te laag, de bank beviel niet, het opnemen ging moeilijk. Maar nu had ik mij voorgenomen, om niet meer heen en weer te hoppen. Maar ik begin toch weer te twijfelen.Aan de pensioenspaarrekening kom ik niet met 2,5%. De Buffer geeft nu 2,72%, maar daar neem ik wel geld van op. Is het dan niet beter om te ruilen?
Hoppen jullie veel en weer, als de rente veranderd?
En voor hoeveel verschil in procenten stappen jullie over?
Puk
dinsdag 31 augustus 2010
Pukman is lief
Pukman heeft humor en Pukman plaagt graag. Toen de kinderen klein waren, vertelde Pukman altijd leuke verhalen. Favoriet was toch wel, hoe papa en mama elkaar hadden leren kennen. En ze wilden het steeds opnieuw horen. Drie koppies met grote ogen, die je aankijken,wachtend op het verhaal, wat ze al tientallen keren gehoord hebben. "Papa, vertel nog eens hoe je mama hebt ontmoet". Tja....zei Pukman en ging er eens goed voor zitten. "Op een mooie dag liep ik in het park en zag daar op een bankje een heel lief meisje zitten. En ze huilde...ze huilde... En toen zei ik tegen haar: Lief meisje, waarom huil je? en ze zei snikkend: Niemand...helemaal niemand wil met mij trouwen! Nou, zei Pukman, dan trouw ik toch met je. Toen zeiden de kinders in koor en met een diepe zucht: "En toen leefden jullie nog lang en gelukkig".Nou, zei Pukman, we zijn heel gelukkig en we hopen ook, dat het lang is. Dit verhaal hebben ze heel lang geloofd. Tot ze op een leeftijd kwamen, dat ze toch wel door hadden, dat het zo niet is gegaan.
Nee, Wij waren collega's bij een groot bedrijf. Eerst zagen wij elkaar niet zitten. Pukman had een vriendin en Puk een vriend. Maar toen raakte de verkering van allebei uit. Puk was een paar dagen ziek geweest en ging s'maandags weer werken. De zaterdag ervoor was ze in een discotheek. Daar kwam ze elke week. Opeens word ze bij de bovenarm vastgepakt en iemand zegt tegen haar: Ik dacht, dat je ziek was! En dat was Pukman. Hem uitgelegd, dat ik maandag weer ging werken, werd er op dat moment een lievelingsnummer van Pukman gedraaid. Wil je dansen, vroeg Pukman en dat hebben wij twee uur volgehouden. En zo is het begonnen.
Na twee en een half jaar verkering zijn wij getrouwd. Toen wij twee jaar getrouwd waren, zijn wij een dagje naar Antwerpen gegaan. Daar beloofde Pukman: "Als we vijf jaar getrouwd zijn, laat ik je de Eiffeltoren zien. We zijn nu 35 jaar getrouwd en de Eiffeltoren heb ik nog steeds niet gezien. Ik plaag Pukman er wel eens mee. Wij zijn er eigenlijk nooit meer mee bezig geweest.
Nu hangt er in de hal een schilderij. Meer een mooie zwart-wit foto. Op de achtergrond staat de Eiffeltoren en op de voorgrond zie je een bankje in een park staan. En elke keer als ik er langsloop, zie ik dat meisje op dat bankje weer, met wie niemand wilde trouwen.
Geniet van deze dag
Puk
Nee, Wij waren collega's bij een groot bedrijf. Eerst zagen wij elkaar niet zitten. Pukman had een vriendin en Puk een vriend. Maar toen raakte de verkering van allebei uit. Puk was een paar dagen ziek geweest en ging s'maandags weer werken. De zaterdag ervoor was ze in een discotheek. Daar kwam ze elke week. Opeens word ze bij de bovenarm vastgepakt en iemand zegt tegen haar: Ik dacht, dat je ziek was! En dat was Pukman. Hem uitgelegd, dat ik maandag weer ging werken, werd er op dat moment een lievelingsnummer van Pukman gedraaid. Wil je dansen, vroeg Pukman en dat hebben wij twee uur volgehouden. En zo is het begonnen.
Na twee en een half jaar verkering zijn wij getrouwd. Toen wij twee jaar getrouwd waren, zijn wij een dagje naar Antwerpen gegaan. Daar beloofde Pukman: "Als we vijf jaar getrouwd zijn, laat ik je de Eiffeltoren zien. We zijn nu 35 jaar getrouwd en de Eiffeltoren heb ik nog steeds niet gezien. Ik plaag Pukman er wel eens mee. Wij zijn er eigenlijk nooit meer mee bezig geweest.
Nu hangt er in de hal een schilderij. Meer een mooie zwart-wit foto. Op de achtergrond staat de Eiffeltoren en op de voorgrond zie je een bankje in een park staan. En elke keer als ik er langsloop, zie ik dat meisje op dat bankje weer, met wie niemand wilde trouwen.
Geniet van deze dag
Puk
maandag 30 augustus 2010
Toelichting op mijn Blog.
Tio, Isabelle en Yentl schreven, dat 750,-- sparen best wel veel is. En dat is het ook. Dat beseffen wij maar al te goed. Maar dat is ook ons streven. Sinds de kinderen het huis uit zijn, kunnen wij tenminste sparen. Met opgroeiende kinderen lukt dat haast niet. Tenminste, zo hebben wij dat ervaren. Als je (schoolgaande)kinderen hebt, is het leven erg duur. Zeker als je er drie hebt, zoals wij. En dat is goed. Als je voor kinderen kiest, weet je ook, dat je leven veranderd. Dus ook op financieel gebied. En dat hebben wij met liefde gedaan.
Maar nu is er een ander tijdperk aangebroken. Nu mogen wij ook een beetje aan onszelf denken. Pukman bouwt al vanaf z'n achttiende pensioen op bij het ABP. Toen hij daar aan begon, mocht hij stoppen, als hij 58 was met 80% van z'n laatst verdiende loon. Dat veranderde. Toen ging hij FPU betalen. Mocht hij stoppen met 62 met een goed pensioen. Ook van de baan. Maar hij moet wel die FPU blijven betalen. Hij mag er zelf geen gebruik meer van maken. Nu is er keuzepensioen. Je bepaald zelf, wanneer je stopt. Hoe eerder, hoe minder pensioen je krijgt. En niet allen tot je 65ste, maar de rest van je leven. Tot 2004 was het eindloon en daarna middelloon. Nu hebben wij de keuze gemaakt, dat hij met 63 jaar stopt met werken. Dan heeft hij er 45 en een half jaar opzitten. Dan is het genoeg. We willen ook nog een beetje genieten. Hij gaat dan toch wel aardig achteruit in inkomen, maar als hij 65 word, gaat dat weer omhoog. En daarom sparen wij voor (extra)pensioen. Want je wilt wel leuke dingen blijven doen.
Wij roken niet, drinken niet, gaan niet op vakantie (daar wijd ik nog wel eens een blogje aan) en wij gaan zelden uit eten. Vroeger kocht ik nogal eens koek,snoep, chips, chocolade en alles wat maar lekker is. Dat doen wij niet meer, dus dat scheeld in je boodschappenbudget. Wij hebben een kleine auto ( 2006) en rijden niet zoveel. Pukman loopt naar z'n werk ( 7 minuten) ,dus we zijn niet veel aan brandstof kwijt. Ongeveer 40,-. De kinderen wonen in dezelfde plaats, dus wij hoeven geen grote afstanden te rijden. Onze prioriteit ligt bij het sparen. Maar dat wil niet zeggen, dat wij vergeten om te leven. Wij sparen graag, maar niet ten koste van alles.
Puk.
Maar nu is er een ander tijdperk aangebroken. Nu mogen wij ook een beetje aan onszelf denken. Pukman bouwt al vanaf z'n achttiende pensioen op bij het ABP. Toen hij daar aan begon, mocht hij stoppen, als hij 58 was met 80% van z'n laatst verdiende loon. Dat veranderde. Toen ging hij FPU betalen. Mocht hij stoppen met 62 met een goed pensioen. Ook van de baan. Maar hij moet wel die FPU blijven betalen. Hij mag er zelf geen gebruik meer van maken. Nu is er keuzepensioen. Je bepaald zelf, wanneer je stopt. Hoe eerder, hoe minder pensioen je krijgt. En niet allen tot je 65ste, maar de rest van je leven. Tot 2004 was het eindloon en daarna middelloon. Nu hebben wij de keuze gemaakt, dat hij met 63 jaar stopt met werken. Dan heeft hij er 45 en een half jaar opzitten. Dan is het genoeg. We willen ook nog een beetje genieten. Hij gaat dan toch wel aardig achteruit in inkomen, maar als hij 65 word, gaat dat weer omhoog. En daarom sparen wij voor (extra)pensioen. Want je wilt wel leuke dingen blijven doen.
Wij roken niet, drinken niet, gaan niet op vakantie (daar wijd ik nog wel eens een blogje aan) en wij gaan zelden uit eten. Vroeger kocht ik nogal eens koek,snoep, chips, chocolade en alles wat maar lekker is. Dat doen wij niet meer, dus dat scheeld in je boodschappenbudget. Wij hebben een kleine auto ( 2006) en rijden niet zoveel. Pukman loopt naar z'n werk ( 7 minuten) ,dus we zijn niet veel aan brandstof kwijt. Ongeveer 40,-. De kinderen wonen in dezelfde plaats, dus wij hoeven geen grote afstanden te rijden. Onze prioriteit ligt bij het sparen. Maar dat wil niet zeggen, dat wij vergeten om te leven. Wij sparen graag, maar niet ten koste van alles.
Puk.
Dank jullie wel
Voor alle lieve en leuke reacties. Ik ga toch maar zo door. Zoals Yentl zegt: Een beetje van jezelf en een beetje consuminderen. Dat is een goeie trouwens!! Ik vind het leuk , voel mij toch wel gevleid, dat jullie van mijn verhalen genieten.
Buffertje vroeg aan mij, of ik mijn uitgaven met jullie wilde delen. Dat is toch wel met de billen bloot. Ik ben in mijn administratie gedoken en dit is het resultaat:
Vaste lasten per maand 1002,64
Lasten per jaar
Wegenbelasting 220,--
Ziektekostenverzekering Puk 2 keer 597,77
Gemeentebelasting 334,12
Waterschap 250,22
Glasverzekering 23,05
Verzekering(brand, WA,rechtsbijstand) 370,98
Verzekering (risico) 87,84
Totaal 2481,75
Dit bedrag gedeeld door 12 is afgerond 245,-- per maand.
Wij hebben ook nog een abonnement op een ochtendkrant en zijn lid van de Dela.
Dit betalen wij per kwartaal. Dat is samen 110,05
Wij sparen 750,-- in de maand. Daarin zit 100,-- afschrijving auto.
In de vaste lasten zit een huur van 535,50 Wij hebben een huurwoning).
Wij hebben twee mobiele telefoons :
Puk betaalt 7.-- p.m.
Pukman betaalt 2,50 p.m.
Wij bellen niet zoveel, vandaar die goedkope abonnementen.
In de vaste lasten zit ook de ziektekostenverzekering van Pukman.
Voor de sportschool betalen wij 2 keer 18,--
Electra 137,26
Water 18,77
En verder nog wat verzekeringen, waaronder de autoverzekering.
Dus vaste lasten 1002,64
Jaarlijkse lasten gedeeld door 12 245,--
Sparen 750,--
Boodschappen 300,--
Eigen geld Puk en Pukman 100,--
Overig 250,--
Puk en Pukman hebben elke maand een bedrag van 50,-- voor eigen gebruik, zeg maar. Voor die dvd,een leuke ketting of om de ander eens te verrassen. Omdat wij dit zo doen, hoef je je niet schuldig te voelen, als je geld uitgeeft aan jezelf.
Van overig betalen wij verjaardagen (dat zijn er niet zoveel), brandstof (wij rijden niet veel en tanken 1 keer p.m. rond 40,--). Kleding koop ik even niet. Zowel Puk als Puk zijn aardig voorzien voorlopig.
Het vakantiegeld en de eindejaarsuitkering storten wij op de Buffer. Niet op de pensioenrekening, want daar haal ik geen geld af. Alles wat daar op gestort word, blijft erop. De rente van de spaardeposito krijgen wij elk kwartaal en dat gaat ook naar de pensioenrekening. Ik hou bij de Buffer een minimale grens aan van 5000,-- Hij staat er ook wel eens boven.
De boodschappen gaan goed. Ik heb nog 14,20 in de knip en vandaag begint de nieuwe week. Dus ik ben onder de 70,-- gebleven. Toch heb ik besloten, om op een maandbudget over te gaan. Vandaar die 300,-- in het overzicht.
Wij sparen altijd vooraf. Als er geld overblijft(van overig) stort ik dat naar de Buffer. Dus dan begin ik weer met een nieuw salaris.
Ik wil proberen als er geld overblijft van het maandbudget van de boodschappen, dat in een leuke dingen potje te doen. Elk beetje helpt, niet waar.
Dit is ons overzicht. Ik hoop, dat het een beetje duidelijk is en dat jullie een idee hebben, hoe wij het geregeld hebben. Het is voor iedereen anders, maar voor ons werkt dit het beste.
Buffertje vroeg aan mij, of ik mijn uitgaven met jullie wilde delen. Dat is toch wel met de billen bloot. Ik ben in mijn administratie gedoken en dit is het resultaat:
Vaste lasten per maand 1002,64
Lasten per jaar
Wegenbelasting 220,--
Ziektekostenverzekering Puk 2 keer 597,77
Gemeentebelasting 334,12
Waterschap 250,22
Glasverzekering 23,05
Verzekering(brand, WA,rechtsbijstand) 370,98
Verzekering (risico) 87,84
Totaal 2481,75
Dit bedrag gedeeld door 12 is afgerond 245,-- per maand.
Wij hebben ook nog een abonnement op een ochtendkrant en zijn lid van de Dela.
Dit betalen wij per kwartaal. Dat is samen 110,05
Wij sparen 750,-- in de maand. Daarin zit 100,-- afschrijving auto.
In de vaste lasten zit een huur van 535,50 Wij hebben een huurwoning).
Wij hebben twee mobiele telefoons :
Puk betaalt 7.-- p.m.
Pukman betaalt 2,50 p.m.
Wij bellen niet zoveel, vandaar die goedkope abonnementen.
In de vaste lasten zit ook de ziektekostenverzekering van Pukman.
Voor de sportschool betalen wij 2 keer 18,--
Electra 137,26
Water 18,77
En verder nog wat verzekeringen, waaronder de autoverzekering.
Dus vaste lasten 1002,64
Jaarlijkse lasten gedeeld door 12 245,--
Sparen 750,--
Boodschappen 300,--
Eigen geld Puk en Pukman 100,--
Overig 250,--
Puk en Pukman hebben elke maand een bedrag van 50,-- voor eigen gebruik, zeg maar. Voor die dvd,een leuke ketting of om de ander eens te verrassen. Omdat wij dit zo doen, hoef je je niet schuldig te voelen, als je geld uitgeeft aan jezelf.
Van overig betalen wij verjaardagen (dat zijn er niet zoveel), brandstof (wij rijden niet veel en tanken 1 keer p.m. rond 40,--). Kleding koop ik even niet. Zowel Puk als Puk zijn aardig voorzien voorlopig.
Het vakantiegeld en de eindejaarsuitkering storten wij op de Buffer. Niet op de pensioenrekening, want daar haal ik geen geld af. Alles wat daar op gestort word, blijft erop. De rente van de spaardeposito krijgen wij elk kwartaal en dat gaat ook naar de pensioenrekening. Ik hou bij de Buffer een minimale grens aan van 5000,-- Hij staat er ook wel eens boven.
De boodschappen gaan goed. Ik heb nog 14,20 in de knip en vandaag begint de nieuwe week. Dus ik ben onder de 70,-- gebleven. Toch heb ik besloten, om op een maandbudget over te gaan. Vandaar die 300,-- in het overzicht.
Wij sparen altijd vooraf. Als er geld overblijft(van overig) stort ik dat naar de Buffer. Dus dan begin ik weer met een nieuw salaris.
Ik wil proberen als er geld overblijft van het maandbudget van de boodschappen, dat in een leuke dingen potje te doen. Elk beetje helpt, niet waar.
Dit is ons overzicht. Ik hoop, dat het een beetje duidelijk is en dat jullie een idee hebben, hoe wij het geregeld hebben. Het is voor iedereen anders, maar voor ons werkt dit het beste.
zondag 29 augustus 2010
Wat vinden jullie?
Ik ben deze blog begonnen, omdat wij druk bezig zijn met consuminderen. Een pensioenpotje opbouwen, geld voor de verbouwing, uitgaven op een rijtje, eindelijk eens weten hoeveel geld ik aan boodschappen uitgeef en ons spaargedrag eens onder de loep leggen. Ik vind het leuk, om jullie te volgen en jullie verhalen te lezen. Ik kan er nog veel van leren. Maar ik vind het ook leuk om jullie een kijkje in nijn leven te geven. Wat mij nu bezig houd en wat er allemaal is gebeurd. Verhalen, waar je om kunt lachen, maar ook wel met emotie. Sommige verhalen zijn heel persoonlijk, maar ik vind het fijn om dat met jullie te delen. Maar moet ik daar mee doorgaan? Of het alleen maar over consuminderen hebben.
Wat vinden jullie?
Wat vinden jullie?
Asta
Pukman wilde altijd wel een hondje. Puk was vroeger niet zo van de beesten. We hebben het er vaak over gehad, maar Puk wilde geen hond. Vroeger had je een zaterdagavondshow met Mies Bouman: Een van de Acht. Op een gegeven moment kwamen daar allemaal leuke kleine witte poedeltjes in voor. Ach, wat leuk, zei Puk, om op te eten en voor ze het wist zat Puk in de auto en nog geen uur later waren Puk en Pukman eigenaars van een leuk klein hondje. Tja... Pukman dacht, nu of nooit. Hij zat bij Puk onder haar jas met z'n koppie er net bovenuit. Zo schattig.
Pukman hield van Asta en Asta hield van Pukman. Ze hadden een speciale band. s'Zondags hardlopen in het bos en s'avonds met z'n tweeen nog het laatste rondje lopen voor het slapengaan.
Wij hadden een leuke hondenmand gekocht en het was de bedoeling, dat Asta daar toch wel de nachten doorbracht. Maar Asta had daar geen zin in. Met een enorm gehuil bracht ze ons aan het verstand, dat dit toch niet de bedoeling was. Na een paar slapeloze nachten, heeft Pukman de hondemand op onze slaapkamer gezet. Wij hadden toentertijd een pluche sprei, ook een groene. En als wij gingen slapen, lag de sprei in een hoek van de slaapkamer. Op een gegeven moment lag Asta niet meer in haar mandje, maar bovenop de sprei.
Vanaf toen maakte Pukman er een gewoonte van om Asta elke avond toe te dekken. Ze werd helemaal ingestopt, kreeg een knuffel en dan ging Pukman pas slapen. Puk kreeg dan ook nog wel een knuffel hoor. Iedere avond als het bedtijd was, drentelde ze voor ons uit naar de slaapkamer, nestelde zich in de sprei en viel, net met haar koppie er bovenuit, tevreden in slaap. Ik had inmiddels een nieuwe sprei gekocht.
Asta kon niet tegen alleen zijn. Je moest haar wel altijd meenemen. Anders bleef ze janken. Ze heeft ook heel wat gesloopt. Ze hing in de gordijnen, rende door mijn plantenbakken en heeft het een keer gepresenteerd om het tapijt van de slaapkamer in een hoekje los te trekken en naar het midden te trekken.
Maar Asta kon bij Pukman geen kwaad doen. Twee handen op een buik.
Toen werd oudste zoon geboren en Asta was gek op de baby. Ging er ook heel voorzichtig mee om. We lieten haar wel nooit alleen met oudste zoon. Als we gingen wandelen, liep Asta parmantig naast de kinderenwagen, alsof ze wilde zeggen: Ik hoor bij hen! Toen oudste zoon wat ouder was en ik inmiddels zwanger van de tweede, ging oudste zoon een dag in de week naar z'n oma en Asta ging mee. Een dagje naar het bos, speelpark, altijd leuk. Ik weet niet wie er meer uitgelaten was, Asta of oudste zoon.
En toen brak een donkere periode aan. Tweede zoon werd geboren en Puk kreeg last van een postanale depressie. In die tijd niet zo bekend. Want niemand wist, wat ik mankeerde. Twee gezonde kinderen, een lieve man, wat wil je nog meer.Waarom was ik dan zo depressief? Ik werd ook enorm angstig, durde de deur niet meer uit. En dat is toch wel een probleem, als een hondje uitgelaten moet worden. Pukman kreeg het druk. Hij werkte de hele dag, 5 dagen in de week. Als hij thuiskwam, ging hij eerst Asta uitlaten, nam daarna meteen de post mee ( wij woonden toen 3 hoog op een flat) en ging de deur weer uit om boodschappen te doen. Want bij een supermarkt kwam ik ook niet. Thuisgekomen ging hij koken en al die tijd liep ik een beetje rond en deed niet veel. De kinderen verzorgen ging nog wel. Tweede zoon sliep heel veel en oudste zoon kon zichzelf goed vermaken. Maar voor Pukman werd het leven wel erg zwaar.
En toen moest hij de moeilijkste beslissing uit z'n leven nemen. Asta kon niet meer bij ons blijven. Ze zat de hele dag op die flat, kwam overdag niet buiten (en nee, niemand hielp ons daarmee, hoewel familie op de hoogte was) en Pukman vond dat geen leven voor haar. Zijn zusje was ook dol op Asta en wilde haar wel in huis nemen. Hij wist, dat ze goed voor haar zou zorgen en heeft haar op een dag weggebracht. Asta begreep er niets van. Waar bleef het baasje nou? Waarom kwam hij niet terug? Ik hoor toch bij jullie? Het deed Pukman veel pijn, maar wist dat er geen andere oplossing was. Als wij naar mijn schoonouders gingen, (als Pukman erbij was ging ik wel weg) was schoonzus er ook vaak met Asta. Zo heeft Pukman haar nog regelmatig gezien. Maar wij verhuisden en jongste zoon werd geboren. Toen was er ook minder tijd om Asta op te zoeken. Maar als ze elkaar zagen, was het feest.
!6 jaar is ze geworden, onze Asta. En al woonde ze niet meer bij ons, ze is altijd ons hondje gebleven.
Geniet van deze dag
Puk.
Pukman hield van Asta en Asta hield van Pukman. Ze hadden een speciale band. s'Zondags hardlopen in het bos en s'avonds met z'n tweeen nog het laatste rondje lopen voor het slapengaan.
Wij hadden een leuke hondenmand gekocht en het was de bedoeling, dat Asta daar toch wel de nachten doorbracht. Maar Asta had daar geen zin in. Met een enorm gehuil bracht ze ons aan het verstand, dat dit toch niet de bedoeling was. Na een paar slapeloze nachten, heeft Pukman de hondemand op onze slaapkamer gezet. Wij hadden toentertijd een pluche sprei, ook een groene. En als wij gingen slapen, lag de sprei in een hoek van de slaapkamer. Op een gegeven moment lag Asta niet meer in haar mandje, maar bovenop de sprei.
Vanaf toen maakte Pukman er een gewoonte van om Asta elke avond toe te dekken. Ze werd helemaal ingestopt, kreeg een knuffel en dan ging Pukman pas slapen. Puk kreeg dan ook nog wel een knuffel hoor. Iedere avond als het bedtijd was, drentelde ze voor ons uit naar de slaapkamer, nestelde zich in de sprei en viel, net met haar koppie er bovenuit, tevreden in slaap. Ik had inmiddels een nieuwe sprei gekocht.
Asta kon niet tegen alleen zijn. Je moest haar wel altijd meenemen. Anders bleef ze janken. Ze heeft ook heel wat gesloopt. Ze hing in de gordijnen, rende door mijn plantenbakken en heeft het een keer gepresenteerd om het tapijt van de slaapkamer in een hoekje los te trekken en naar het midden te trekken.
Maar Asta kon bij Pukman geen kwaad doen. Twee handen op een buik.
Toen werd oudste zoon geboren en Asta was gek op de baby. Ging er ook heel voorzichtig mee om. We lieten haar wel nooit alleen met oudste zoon. Als we gingen wandelen, liep Asta parmantig naast de kinderenwagen, alsof ze wilde zeggen: Ik hoor bij hen! Toen oudste zoon wat ouder was en ik inmiddels zwanger van de tweede, ging oudste zoon een dag in de week naar z'n oma en Asta ging mee. Een dagje naar het bos, speelpark, altijd leuk. Ik weet niet wie er meer uitgelaten was, Asta of oudste zoon.
En toen brak een donkere periode aan. Tweede zoon werd geboren en Puk kreeg last van een postanale depressie. In die tijd niet zo bekend. Want niemand wist, wat ik mankeerde. Twee gezonde kinderen, een lieve man, wat wil je nog meer.Waarom was ik dan zo depressief? Ik werd ook enorm angstig, durde de deur niet meer uit. En dat is toch wel een probleem, als een hondje uitgelaten moet worden. Pukman kreeg het druk. Hij werkte de hele dag, 5 dagen in de week. Als hij thuiskwam, ging hij eerst Asta uitlaten, nam daarna meteen de post mee ( wij woonden toen 3 hoog op een flat) en ging de deur weer uit om boodschappen te doen. Want bij een supermarkt kwam ik ook niet. Thuisgekomen ging hij koken en al die tijd liep ik een beetje rond en deed niet veel. De kinderen verzorgen ging nog wel. Tweede zoon sliep heel veel en oudste zoon kon zichzelf goed vermaken. Maar voor Pukman werd het leven wel erg zwaar.
En toen moest hij de moeilijkste beslissing uit z'n leven nemen. Asta kon niet meer bij ons blijven. Ze zat de hele dag op die flat, kwam overdag niet buiten (en nee, niemand hielp ons daarmee, hoewel familie op de hoogte was) en Pukman vond dat geen leven voor haar. Zijn zusje was ook dol op Asta en wilde haar wel in huis nemen. Hij wist, dat ze goed voor haar zou zorgen en heeft haar op een dag weggebracht. Asta begreep er niets van. Waar bleef het baasje nou? Waarom kwam hij niet terug? Ik hoor toch bij jullie? Het deed Pukman veel pijn, maar wist dat er geen andere oplossing was. Als wij naar mijn schoonouders gingen, (als Pukman erbij was ging ik wel weg) was schoonzus er ook vaak met Asta. Zo heeft Pukman haar nog regelmatig gezien. Maar wij verhuisden en jongste zoon werd geboren. Toen was er ook minder tijd om Asta op te zoeken. Maar als ze elkaar zagen, was het feest.
!6 jaar is ze geworden, onze Asta. En al woonde ze niet meer bij ons, ze is altijd ons hondje gebleven.
Geniet van deze dag
Puk.
zaterdag 28 augustus 2010
Over spaarloon en ander spaargeld
Pukman doet mee met de spaarloonregeling en van de week kreeg hij bericht, hoe hij het op kon nemen. Ja, wij laten het uitbetalen. De bank waar het nu op staat geeft een belachelijke lage rente. Wij zetten het op een rekening met een hogere rente. We gaan het wel sparen. Op de pensioenregeling. Pukman krijgt 4 jaar uitbetaald.
4 x 613,-- = 2452.--
Alles wat wij extra krijgen gaat naar de pensioenregeling. Het is wel in eigen beheer. Het is geen rekening, waar je niet meer aan kunt komen.We proberen van het normale loon ook wat naar de pensioenspaarrekening te storten.
Wij hebben nog een spaarrekening, maar die is voor onvoorziene en alledaagse uitgaven. Daar hebben wij een standaard bedrag opstaan van 5000,-- Dit gebruiken wij, als er een dure rekening komt, reparaties aan auto, dure maand(kerst) en dingen in huis, die kapot gaan. Als wij hier iets van gebruiken, spaar ik weer verder tot het bedrag van 5000,--. Daarna spaar ik op de pensioenrekening verder. Van die rekening halen wij geen geld af.
Binnenkort moeten wij die 5000,-- aanspreken, want ons huis word verbouwd. Alles word vernieuwd. Dus het zal behoorlijk slinken, want als de verbouwing klaar is, gaan wij de binnenkant aanpakken.
Doordat er stellingen om ons huis komen te staan, moesten de voor en achtertuin helemaal leeggehaald worden. Dus de tuin moet ook helemaal opnieuw gedaan. Nu is Pukman volgend jaar 40 jaar in dienst en krijgt een behoorlijke bonus en dat gebruiken wij voor de tuin. De verbouwing is in december klaar en dan gaan wij binnen aan de slag. De tuin word pas in 2012 gedaan. Het ziet er heel heftig uit, maar word wel mooi.
Wij hebben ook nog een spaardeposito lopen. Die komt in juli 2011 vrij. Wij krijgen daar 4.5% rente op. Op een gegeven moment werd de rente erg hoog (5,25%) en baalde ik, dat het geld vaststond. Nu ben ik daar wel weer blij mee.
Als het vrij komt, gaat het naar de pensioenspaarekening. Wij doen het met een buffer van 5000,--
Geven wij daar geld van uit, sparen wij eerst weer op die rekening tot wij dat bedrag weer hebben. Hebben wij dat bereikt, sparen wij op de pensioenrekening verder.
Ik probeer nu een leuke dingen potje op te bouwen. Hoe, daar moet ik nog even over nadenken. Voor een weekendje weg b.v.
Wij gaan vandaag naar een braderie, een soort jaarfeest. Het is in een dorp, niet zo ver hiervandaan. Dat is altijd heel gezellig, veel muziek en leuke kraampjes, maar dan moet het weer wel meewerken. Hopenlijk blijft het een beetje droog.
Geniet van deze dag.
Puk.
4 x 613,-- = 2452.--
Alles wat wij extra krijgen gaat naar de pensioenregeling. Het is wel in eigen beheer. Het is geen rekening, waar je niet meer aan kunt komen.We proberen van het normale loon ook wat naar de pensioenspaarrekening te storten.
Wij hebben nog een spaarrekening, maar die is voor onvoorziene en alledaagse uitgaven. Daar hebben wij een standaard bedrag opstaan van 5000,-- Dit gebruiken wij, als er een dure rekening komt, reparaties aan auto, dure maand(kerst) en dingen in huis, die kapot gaan. Als wij hier iets van gebruiken, spaar ik weer verder tot het bedrag van 5000,--. Daarna spaar ik op de pensioenrekening verder. Van die rekening halen wij geen geld af.
Binnenkort moeten wij die 5000,-- aanspreken, want ons huis word verbouwd. Alles word vernieuwd. Dus het zal behoorlijk slinken, want als de verbouwing klaar is, gaan wij de binnenkant aanpakken.
Doordat er stellingen om ons huis komen te staan, moesten de voor en achtertuin helemaal leeggehaald worden. Dus de tuin moet ook helemaal opnieuw gedaan. Nu is Pukman volgend jaar 40 jaar in dienst en krijgt een behoorlijke bonus en dat gebruiken wij voor de tuin. De verbouwing is in december klaar en dan gaan wij binnen aan de slag. De tuin word pas in 2012 gedaan. Het ziet er heel heftig uit, maar word wel mooi.
Wij hebben ook nog een spaardeposito lopen. Die komt in juli 2011 vrij. Wij krijgen daar 4.5% rente op. Op een gegeven moment werd de rente erg hoog (5,25%) en baalde ik, dat het geld vaststond. Nu ben ik daar wel weer blij mee.
Als het vrij komt, gaat het naar de pensioenspaarekening. Wij doen het met een buffer van 5000,--
Geven wij daar geld van uit, sparen wij eerst weer op die rekening tot wij dat bedrag weer hebben. Hebben wij dat bereikt, sparen wij op de pensioenrekening verder.
Ik probeer nu een leuke dingen potje op te bouwen. Hoe, daar moet ik nog even over nadenken. Voor een weekendje weg b.v.
Wij gaan vandaag naar een braderie, een soort jaarfeest. Het is in een dorp, niet zo ver hiervandaan. Dat is altijd heel gezellig, veel muziek en leuke kraampjes, maar dan moet het weer wel meewerken. Hopenlijk blijft het een beetje droog.
Geniet van deze dag.
Puk.
Abonneren op:
Posts (Atom)